De Abrahamitische Revolutie: een brug over troebel water.

Voorbij labels: leiderschap begint bij gewone mensen. Het initiatief Abrahamic Revolution van Tom Wegner raakt aan iets wezenlijks in deze tijd. Ik wordt door de zachte kracht van dit project geraakt. Niet omdat het oude tegenstellingen ontkent, maar juist omdat het de vraag stelt die we te lang hebben uitgesteld: hoe bewegen we ons voorbij retoriek, voorbij vastgelopen verhalen, en vooral voorbij labels die onze blik vernauwen?

Wat vaak wordt vergeten, is dat de grootste verschuivingen zelden beginnen bij instituties of grote verklaringen. Ze beginnen bij gewone mensen. Mensen die bereid zijn om niet alles te reduceren tot slogans, kampen of identiteiten. Mensen die durven zeggen: misschien begrijp ik het niet volledig, maar ik wil het wel serieus nemen. Dat is leiderschap in zijn meest pure vorm — niet verheven, maar verantwoordelijk. Labels zionist, fascist, woke etc spelen hierin een dubbelzinnige rol. Ze zijn ooit bedoeld om te verduidelijken, maar werken in de praktijk vaak verengend. Zodra iemand wordt teruggebracht tot “die groep”, “dat geloof” of “dat kamp”, raakt de mens achter het label uit beeld. Communicatie verhardt, nuance verdwijnt en het gesprek wordt een strijd om gelijk in plaats van een zoektocht naar waarheid of gedeelde waarden. Labels maken gesprekken niet alleen smaller, ze maken ze ook misvormd.

De geschiedenis van de abrahamitische tradities laat zien hoe iets wat begon binnen één familie zich door de eeuwen heen heeft verdiept tot scheidslijnen vol pijn, wantrouwen en soms openlijke vijandschap. Maar die geschiedenis vertelt ook iets anders: dat alles terug te voeren is op één bron, en dat juist daar een mogelijkheid tot herstel ligt. Niet door verschillen glad te strijken, maar door ze niet langer als eindpunt te beschouwen. Leiderschap vandaag vraagt daarom om iets anders dan scherpe statements of morele superioriteit. Het vraagt om mensen die voorbij de vertrouwde taal durven te kijken, voorbij de reflex om eerst te oordelen en pas daarna te luisteren. Het vraagt om het lef om labels los te laten en opnieuw te leren zien wat ons verbindt: gedeelde waarden, een verlangen naar rechtvaardigheid, menselijke waardigheid en een toekomst waarin samenleven meer is dan naast elkaar bestaan. De echte revolutie is daarmee geen ideologische, maar een morele en relationele revolutie. Ze speelt zich af in gesprekken aan keukentafels, op werkvloeren, in buurten en gemeenschappen. Daar waar gewone mensen besluiten om zich niet langer te laten leiden door verhitte tegenstellingen, maar door verantwoordelijkheid en wijsheid. Als Abrahamic Revolution iets duidelijk maakt, dan is het dit: de weg vooruit ligt niet in luidere retoriek, maar in stiller, moediger leiderschap. Leiderschap dat begint bij de bereidheid om voorbij labels te kijken — en elkaar weer als mens te ontmoeten. .

Voor ons als Noachieten is deze beweging geen abstract ideaal, maar een herkenbare opdracht. Het noachitische pad vertrekt immers niet vanuit identiteitspolitiek of religieuze competitie, maar vanuit universele morele verantwoordelijkheid. Juist daarom voelen wij ons aangesproken om voorbij retoriek en labels te kijken. Niet omdat verschillen er niet toe doen, maar omdat zij nooit het laatste woord mogen hebben. Noachitische waarden nodigen uit tot het bouwen aan samenleven: rechtvaardigheid, menselijke waardigheid, morele grenzen en verantwoordelijkheid voor de ander. Dat plaatst ons niet boven het gesprek, maar midden erin. Als bruggenbouwers, als luisteraars, als mensen die weigeren de ander te reduceren tot een etiket of een karikatuur. Onze bijdrage zit niet in grote woorden, maar in consequente daden: het openen van gesprekken, het herstellen van vertrouwen, het benoemen van gedeelde waarden zonder verschillen uit te wissen. Wij herkennen in initiatieven als Abrahamic Revolution de bevestiging dat echte verandering mogelijk is wanneer gewone mensen verantwoordelijkheid nemen — en wij willen daar daadwerkelijk aan bijdragen. Niet door het verleden te ontkennen, niet door wantrouwen en haat die de boventoon voeren te ontkennen, maar door de toekomst serieus te nemen. 

Ik vind dat je niet meer het verleden als maatstaf kan nemen. Ik pleit voor het gebruiken verifieerbare  feiten en het gemeenschappelijk doel als basis voor gesprekken en onderhandelingen.  

Zo verstaan ik namelijk ons aandeel: bescheiden, vastberaden en gericht op herstel. Want waar alles uiteindelijk terug te voeren is op één bron, daar ligt ook de mogelijkheid tot gezamenlijke verantwoordelijkheid.

Binnenkort is het boek van Tom Wegner, The Abrahamic Revolution in het nederlands verkijgbaar.

Geschreven door Anne Marie Laseur, bestuurslid van de Dutch Noahide Community (DNC) en Noachitisch counselor.Ben je op zoek naar verdieping, persoonlijke begeleiding of een plek om in vertrouwen vragen te stellen over zingeving, geloof en levensrichting? Via onderstaande link vind je meer informatie over:

• gratis pastoraat

• individuele begeleiding

• podcasts en video's over specifieke combinatie therapie en spiritualiteit

Je bent van harte welkom om een kijkje te nemen:👉 https://ko-fi.com/annemarielaseur